loading default content templatepart

De wereld als je studio

Link to article


loading default content templatepart

Heidegger

De projecties van Roosmarijn Pallandt zijn bijna altijd overweldigend en terughoudend tegelijk. Naast natuurschoon en dito geweld, speelt ze ook met een combinatie van oude foto’s en eigen werk. Zelden of nooit komt er een mens in beeld, laat staan dat er archiefmateriaal van Heidegger en co. wordt ingezet.

Bewegend tussen details en textuur, het frame en de kaders, ontwikkelen de zwart-witbeelden zich van een even aantrekkelijk als verontrustend behang tot uitdrukkelijke, haast persoonlijke gestes. Het is Pallandt ook die Sumba inbrengt, een eiland tussen Bali en Timor in, dat door Tarenskeen wordt gebruikt als tegenhanger, dan wel complement van het Duitse denken van het al.

Pallandt en Tarenskeen hebben een mooi ritme gevonden voor het wisselen tussen en het over elkaar leggen van tekst en beeld. Intuïtie en associatie, zintuigelijkheid en verbeelding gaan samen met concrete vragen en heldere standpunten. Toch staan die laatste dingen niet centraal. Ze zijn slechts kaders, zoals je ook zou kunnen zeggen dat Heidegger slechts materiaal is, om verder te denken en te vragen.

Theaterkrant


loading default content templatepart

IN VIVO | Extended ‘The Nature of Nature’

IN VIVO, de 25e Noorderlicht Internationale Fotomanifestatie, gaat in op onze dubbelzinnige relatie met de natuur. IN VIVO is geïnspireerd door een rijke traditie van natuurliefde en laat beelden zien van een confronterende schoonheid, die bij nadere bestudering blootgeven hoezeer onze natuurbeleving geregisseerd wordt door economische, sociale en culturele bewegingen.

De beleving van natuur is een essentieel onderdeel van onze identiteit. Onderzoek heeft aangetoond dat natuur onze gezondheid positief beïnvloedt, de stress verlaagt en creativiteit stimuleert. We leven in een tijd van prestatiedrang en continue externe stimuli. De natuur kan ons hieraan even doen ontsnappen en draagt zo in belangrijke mate bij aan ons welzijn.

IN VIVO levert een prikkelende bijdrage aan deze discussie. De persoonlijke beleving van de natuur, in al haar dubbelzinnigheden, wordt door internationale kunstenaars verrassend verbeeld

IN VIVO Extended
De satellietexpositie IN VIVO Extended, die plaatsvindt op Zaailand in Leeuwarden, heeft een nog sterkere rijm met het fenomeen van de natuuralbums. In deze expositie wordt een groep Nederlandse fotografen gepresenteerd die met een onderzoekende, inventariserende blik naar de natuur kijken. We zien het gevoel van schoonheid en drama dat het Nederlandse landschap bij hen oproept (Verhoef, Huiskes, Boelsums, Bol). Er zijn terugkerende texturen in rotsen en bomen die refereren aan tijdloosheid, aan een natuur die groter is dan onszelf (de Ridder, Pallandt, Gielen). Anderen gaan op jacht naar stukjes gevonden natuur die ze meenemen naar hun studio (Creyghton, de Jong), gebruiken het als basismateriaal om iets nieuws te maken (Bos) of nemen zelfs letterlijk de Verkadealbums als inspiratie (Reeder).

Experiment
IN VIVO verkleint een globale problematiek naar een persoonlijke schaal en draagt zo bij aan het bewustzijn dat onze cultivering van de natuur ieders leven raakt, dat de objecten van onze natuurbeleving ingrijpend door ons zijn beïnvloed of zelfs uit het niets gecreëerd. Zonder onze oprechte behoefte aan het ervaren van die natuur in twijfel te trekken, daagt IN VIVO de beschouwer uit op een andere, gelaagde manier kijken naar het levende experiment dat wij natuur noemen.


loading default content templatepart

Heidegger – Volkskrant

Heidegger Volkskrant maart 2018


loading default content templatepart

Artis leerstoel – Universiteit van Amsterdam

Schrijven met licht
Tekst uitgesproken bij de Opening tentoonstelling Werk van Roosmarijn Pallandt en Dan Geesin, De Nederlandse Bank, Amsterdam, 19.01.2017

Roosmarijn Pallandtʼs werk draagt voor mij alles in zich van contemplatie en beschouwing. Hoe materieel haar fotoʼs ook zijn en het gevolg van een fysieke inspanning van reizen en verblijven in het landschap, ze raken aan het immateriële en transcendente van zon en maanlicht, aan wind, water, schaduw, groei en verandering. Ik ervaar bij haar werk een dans van elementen, de performativiteit van ecologische, levende groeikracht, een opvoering van chaos en ook hier de welhaast erotische verstrengeling en creativiteit die zo eigen is aan natuur. Haar werk is als poëzie, als muziek met boven – en ondertonen, met melodie en basso continuo, dan zacht, dan sterk.
Haar werk legt na uren van beschouwing in het landschap – veelal bij maanlicht – de wortels en takken en het water vast, de bladeren en rotsen: zij zijn zichzelf, ze worden niet veranderd of bewerkt, behalve door de ogen en de lens van de camera. Pallandtʼs camera schrijft met licht en legt donker vast. Omdat deze fotoʼs zijn ontstaan op de meest westelijke eilanden van Japan deed mij dat denken aan de Boeddhistische legende van de helderwitte lotus die wortelt in de diepste modder: zonder zwart geen wit, zonder zwaarte en offer geen licht, geen ver-lichting, geen groei, geen beweging.
Op afstand lokken haar fotoʼs ons naar binnen naar het wezensbestaan van het moment, in de diepte van de tijd waar geen doel en reden is, dan het bestaan en ademen van de elementen zelf. Hier heerst niet de lineaire tijd van moment naar moment in eeuwige voortgang naar een doel: hier berust alles in de diepte van zichzelf, de blik is verticaal en valt samen met de blik die we naar binnen in onszelf zouden kunnen richten, wat in wezen contempleren is.
Daarom zijn de fotoʼs op ruwig papier en korrelig afgedrukt, om ons te helpen al onze zintuigen aan te spreken en niet alleen ons oog; de werken bewegen en dansen ritmisch op de muur, vrij en bevrijd van lijst en glas – Pallandtʼs bedoeling is niet het voortbrengen van schoonheid, maar wil de tastbare ervaring van onze zintuigen naar voren roepen. Licht van de dag en van de maan, de donkerte van schaduw, droogte, geur van water, gevoel van zompigheid en zuigkracht. We kunnen de modder ruiken, vocht en natte warmte tintelt op onze huid – zij spreken onze empathie aan voor alles wat leeft in droge en natte klimaten.
Bij de fotoʼs horen weefsels die ter plekke zijn gemaakt in respons op Pallandtʼs fotoʼs met de buiten en binnen basten van de vastgelegde begroeiing. Ze vertalen de landschappelijke ervaring en Pallandtʼs fotoʼs door letterlijk natuur en menselijke cultuur samen te weven. Natuur en cultuur vormen de schering en de inslag en verbinden ondeelbaar natuurlijk en menselijk bestaan, transformeren tot een gemeenschappelijk patroon. Daarmee staan de fotoʼs en weefwerken voor al die andere plekken op aarde waar natuur en mens samenleven en elkaar identiteit geven. In feite worden wij hier in het werk van Pallandt omringd door de schatkist die natuur en landschap zijn. We zouden onze passen bij het bezien van deze werken kunnen zien als een voorzichtige wandeling, die door de natuurfilosoof Jean Jacques Rousseau een rêverie werd genoemd, waaronder hij een verhevigde confrontatie met de natuur om ons heen verstond; een ervaring die inspireert tot diep besef van alles wat wij aan de natuur danken als materie, verbeelding, geest en gevoel en inzicht in leven. Het werk dat ons hier omringt, laat ons een dialoog aangaan met natuur, maar ook met de kunstenaar en met onszelf, zoals het contemplatieve en het actieve samen de wezens ingrediënten zijn van ons bestaan in een continu gesprek tussen doen en beschouwen.

Erik A. de Jong


loading default content templatepart

Imagine Nature

Imagine Nature

For her exhibition at De Nederlandsche Bank, Roosmarijn Pallandt brings together an ensemble of works consisting of photographs and textiles, never before shown publicly, resulting from a recent journey to the dense jungle of Iriomote-jima, one of Japan’s southernmost islands.

Despite her fear of the dark, Pallandt’s wanderings through the jungle at dusk sparked her imagination. During the growing absence of daylight, the natural environment opens up slow enough as to give her ample time to become accustomed to yet unfamiliar shapes and patterns.

Roosmarijn Pallandt thinks of her work as an exercise in relating to landscapes and cultures very different from her own. Being in motion is important to her, so to stretch the edges of interpretation, and leading to more sensory modes of interacting with nature.

Some of the questions informing her art revolve around the roles culture and environment play in the shaping and sustainability of realities. With her camera she travels around the world, from the deserts of Iran to the grasslands of Tibet, to capture the landscapes intuitively. She then challenges local residents (nomads, tribes or families) to interpret and translate her photographic impressions of their landscapes into textile sculptures. In this way, their natural surroundings gain new dimensions, built on memory, recognition, and the ego of perception. Something as elusive as a sense of place thus acquires tangible shape, conveying beauty, fragility, interdependence, and protection.

Taco Hidde Bakker


loading default content templatepart

Imagine Nature

Haar werk lijkt, ondanks de diepte, vooral om het oppervlak te gaan, en daarop aansluitend de tastbaarheid ervan. Werk dat zich daar op een manier bewust van is, geeft rust en stabiliteit. Het komt me erg sereen over.
In deze foto’s is het het weinige licht, zelfs het kleinste beetje dat de camera uit het schemerdonker binnentrekt, dat het oppervlak kenbaar maakt, mede dankzij de dauw- en andere druppels die als een vloeibare huid de natuurlijke materie bedekken. Daar toont ze een gevoeligheid die tegelijk aards en persoonlijk is.
Afhankelijk van het soort print, is er een suggestie van textuur. Van het landschap, van het papier… Hoe dat zich vertaalt in (lokaal) textielontwerp is een interessante brug. Want daar laat zowel het oppervlak als de textuur zich duidelijk zien – en misschien ook voelen – in de ruimte. Stefan Vanthuyne


loading default content templatepart

Pilar to Post, De Nederlandsche Bank

Roosmarijn laat zich tijdens het reizen verrassen door de mensen en gebruiken die ze aantreft zonder er over te oordelen. Wat opvalt is de doordachte en zeer aandachtige manier van werken waarbij het eindresultaat steeds autonoom is. Ze zoekt samenwerking met lokale bevolking maar geeft de touwtjes nooit uit handen en houdt duidelijk de inhoudelijke controle over het werk. Roosmarijn zit niet vast aan een medium, maar kan interdisciplinair zijn als de omstandigheden of het werk zelf dat verlangen.